Buzdolabına Bakan Kız

2013'te, hayallerimizi buzdolabının önünde, kapı ardına kadar açık, nasıl çürüttüğümüzü anlatan bir şey yazdım.
O zamanlar 18 yaşındaydım. Acemi. Büyük hayalleri olan ve onları gerçeğe dönüştürmek için tutkusu da olan bir çocuk.
O yazı şöyle başlıyordu;

Bazen içinizdeki ses fısıldar: ''Git buzdolabına bak. Sıkıntını giderecek her şey, mutluluğun ta kendisi orada.'' Sonra, sanki uzaktan kumandalı bir robot gibi, buzdolabına yürür ve kapıyı açarsınız. Uzun süre bakarsınız… Sonra hiçbir şey almadan kapatır ve düşünürsünüz.
Neden gelmiştim ki buraya? Galiba o açık kapının önünde çok fazla durdum; çünkü bir noktada neden orada olduğumu unuttum. Neden yazmaya başladığımı unuttum. En acı olanı da hayallerimi unuttum. Çürüdüler.
Yıllarca pek çok kapının önünde bekledim. Mutluluk getireceğine inandığım kapıların.
Sonunda gördüm ki o kapıları yalnızca sıkıntıdan açmışım; istemediğim bir şeyi umarak, hayal kırıklığının fazla kalorilerinden kaçarak.
Ama bir turna kanadına katlanmış hayallerim vardı ve onları uçurmalıydım. Böylece umudun yetersiz kaldığı her kapıyı kapattım.
Bazı kapılar kendi kendine kapandı.
Yine de kendime verdiğim sözler vardı.
Geçici neşeler uğruna hayatımı harcamamak. Açtığım her kapının ardında, elinde ayrıcalık tutanların insanları ziyafet çektiğini gördüm.
''İster misin? Çok güzel.''
Çoğunlukla en az hak edenler onlardı.
Kapıyı sessizce kapattım. Ve uzaklaştım. Son kapı da arkamda kapandığında,
yeniden yazmaya başladım;
neden burada olduğumu, ne düşündüğümü kendime sordum. Çorba karıştırmak için kullandığım o bilenmiş kaşıkla hayallerime yön verdim.
Fikirlerim açlıktan doğdu. Pişirme ve yazma açlığından.
Bu yüzden burdayım.
Bu açlığı doyurmak için.
Kendim için.
Hayallerim için. Ve kendime yeni bir kapı açtım;
diğerlerini geride bıraktım,
tatlı-acı bir gülümsemeyle ve anılarla dolu bir yürekle. Kendi mutfağımın güzel yemeklerinden güç aldım
ve yeniden başladım. Hayallerime geri baktım.''Ne anlatmaya çalışıyorum?''
Eğer bir hayalin varsa, peşine düş.
Hayaller barındırmayan buzdolaplarının önünde oyalanma.
Düşün.
Ne yapmak istediğini zihninde canlandır. Sonra git o buzdolabının önünde dur. Aslında istemediğin bir şeye uzanmak üzeresin.
Yerken iyi hissedebilirsin, ama saatler sonra pişman olursun. Onun yerine bir kağıt turna kat.
Onu salıvereceğin günü bekle.
Ne kadar gerekirse bekle.
Sonunda gerçekten sevdiğin yemeği yersin.
Bir ömre değer olanı.