Karantina sofrası
Balda Kaybolmak
Tatlı bir savaş…
Sadece pişirmek istedim. Her aşçı gibi. Ama hayat bana yalnızca bir tabak anıdan fazlasını sundu. Yazmaya başladım. Küçük petek gözlerine dönüşmüş yaşamlarımız hakkında… Söylemedim mi sana?
Pandemi günlerinde karantina evinde sessiz, rüzgârlı bir sabah… Petek odanın girişinde duruyordum. Avuçlarımdan bal ve karınca akıyordu. Peteğin üzerini saran streç filmi soyarken onlar çoktan ölmüştü. Fazla ses çıkarmadılar; ama o anın trajik bir melodisi vardı. Ellerimde kıvranıyorlardı… Karınları bu şehrin insanlarından tok, yine de artık ölüydüler.
Kurtarmayı başardığım küçük peteği kilere koydum; avludan mutfağa geçtim. Rüzgârların şehri Bakı'da, rüzgâr bile yüzüme değmekten utandı.
Haber, karıncaların peteği bulmasından daha hızlı yayıldı avluda. Evin hanımı yüksek sesle konuşarak içeri daldı. Yüksek ve titrek… Peteğe yapışmış yeşil kâğıt parçalarından değildi mesele. Çok daha büyük bir şeydi; utandım.
"Bir kova alırsın."
Durdu. "İçini suyla doldurursun. Küçük bir platform koyarsın içine. Sonra peteği üstüne yerleştirirsin. Sabah olduğunda hepsi suda yüzüyor olur."
Demek ki onlar evlerine dönerken biz onlara suda pusu kuracaktık. Karıncalar bala saldırdığında ne yapacağımı nasıl bilmezdim? Bir avuç balı nasıl kurtaramazdım, bu savaşı karıncalara nasıl kaptırırdım?
Ne tatlı bir savaş! Kafese kapatılmışken doğa bizi betona çarpmış ve tükürmüştü üstümüze; oysa— en azından bu savaşı kazanmalıydım!
Sesi yumuşadıkça şehrin insanlarından söz etti; ekmek almaya bile paraları yoktu. Biz bu duvarların arkasında karıncayla uğraşırken… Duvarların ötesindekini görmeden…
İnsanlar vardı. Karıncalardan farksız. Balda boğulan karıncalardan farksız!
Yılın bu vakti, bir savaş alanı. Hayat böyleydi işte…
Ya baldaki son nefesini veren karıncaydın… Ya da balında cesetler yüzen petek sahibi.
Azerbaycan'da özel aşçı ve arı defnedicisi olarak geçirdiğim günlere dayanan gerçek bir hikâye.
